yayayayyayayayayy cok guzeldiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
tek kelimeyle mukemmeldiiii hayatimda tek ergen bu olabilirr cok sey ifade ediyordu sanirim neden muzigi sevdikleri simdi anliyorum cokda anlami vardir var ya bitirdigimde cokk uzuldum lan ya baya iyiydi kesin ozleyecegim sizi huqqqqqqqqqqqqq agliyorum hayir
Bir elimde peçete diğer elimde telefon ve hıçkıra hıçkıra ağlamam...
Uzun zamandır o kadar meşgulmüşüm ki filmlerinin çıktığını bile sonradan fark ettim gerçekten ergenliğimi ve lise zamanlarımı hatırladım hala ilk izlediğimdeki duygular yerli yerinde gerçekten ne diyeceğimi bilmiyorum tekrar büyülenmiş haldeyim bu seride emeği geçen herkese teşekkürler.
bu filmde müziklerde resmen yardırmışlar ama konuşmak istediğim konu başka. Bu seriyi izlemeye başladığımda ben de Mafuyu'nun düşünceleriyle boğuştuğu yaştaydım. Şu an bunu, onun ilk adımını attığını izlerken o adımlardan bir sürü atmış hâlde izliyorum ilginç bir şekilde. Kafamdaki sorular asla azalmadı ama sürekli değişiyor, hayat daha da yorucu olmaya başlıyor ve sadece geriye dönmek istiyorsun bazen. Kim için nasıldır bilemiyorum ama ben bir noktadan sonra ilerlemekten de keyif almaya başladım. Özellikle, Mafuyu'nun aksine (çünkü o bunun farkında olmasa da o bir yere ait) benim gibi tek bir yere ait olmayanlar, hiçbir yere ait olmayanlar veya her yere ait olanlar için hissettiğimi söylemek isterim. Ben seçtiğim yoldan pişman olmadım ama diğer yolları hep merak edeceğim, şimdi bile hep merak ediyorum. Hepsini yapamam, o yüzden şu anda yapmaya öncelik verdiğim şey 17-18 yaşımdaki benim gözünün arkada kalmayacağı günler geçirmek. Olmak istediğimiz insan olamayabiliriz veya kendimizi seçimlerimizle bambaşka bir noktada bulabiliriz ama kararımızdan yarın pişman olsak bile ertesi gün pişman olmayabiliriz. Tüm pişmanlıklar kalıcı değildir, bu yanılsamaya düşmeyin. Bilmiyorum, sadece söylemek istedim çünkü o boğulma hissini çok iyi tanıyorum, birçok kişinin de tanıdığına inanıyorum. Ugetsu'nun da dediği gibi, en acı verici olan bir şeyler değişirken durmaktır ve böyle anlarda anlık kararlar almak gerekir. Given serisi genel olarak muhteşem ama bu ikili film serisine bayıldım, içeriği çok dolu ve keyfi inanılmazdı.
Given benim için yeri çok ayrı bir seri, içindeki psikoloji ve vermek istediği mesajlar çok özel. Bir kaç aydır yoğun bir şekilde geri kalmışlık hissiyatı ve yetersizlikle boğuşuyordum geçmiş zaman eki çok fazla oldu hala boğuşuyorum ve ocaktan beri sürekli bu filmin internete düşmesini bekliyordum. Yaşadığım boşluğun ve korkunun yansımasını Mafuyu da görünce bir garip oldum en son 3 sene önce izlemiştim seriyi ve 3 senede her şey değişse bile aslında hiçbir şey değişmedi. Gerçekten en kötü şey bazı şeylerin değişmesi gerekirken takılı kalıp adım atmamak. Ama bazen de vardır ki nereye adım atacağını kestiremezsin bu da korkutur. Ne zaman kafayı yiyecek kıvama gelsem kendime "Herkesin zamanı ve döngüsü farklıdır." diye hatırlatmaya çalıştım çünkü gerçekten de öyle. Bneimki seninki onun ki diğerinin ki herkes aynı hayatta farklı zamanlar yaşıyor. Yine de kişinin kendi zamanını bulamamasını bilmesi ve orda kaybolmaktan korkması ayrı korkutucu. Yorumun beni çok etkilediği için bunları yazmak istedim. Yorumun düşüncelerin için teşekkür ederim.
Sahnedekilerin, özellikle Ue'nin mimiklerinin bu kadar iyi olması sinirimi bozuyor (iyi anlamda), muazzam bir işleme şekli, canlı insan olsa bu kadar dışa vurur
resmen ağladım (daha başlamadım, filmin gelmesini beklemiyordum, bir film geleceğini bile bilmiyordum ki)
şimdi sınavıma çalışmak için bu saatte ayakta olmam yüzünden şu an izleyemeyeceğim ve bu da beni ağlatmak üzere dkdflajsdnlfsşd AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
Yorumlar
yayayayyayayayayy cok guzeldiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
tek kelimeyle mukemmeldiiii hayatimda tek ergen bu olabilirr cok sey ifade ediyordu sanirim neden muzigi sevdikleri simdi anliyorum cokda anlami vardir var ya bitirdigimde cokk uzuldum lan ya baya iyiydi kesin ozleyecegim sizi huqqqqqqqqqqqqq agliyorum hayir
Yine çok fena ağladım...
Bir elimde peçete diğer elimde telefon ve hıçkıra hıçkıra ağlamam...
Uzun zamandır o kadar meşgulmüşüm ki filmlerinin çıktığını bile sonradan fark ettim gerçekten ergenliğimi ve lise zamanlarımı hatırladım hala ilk izlediğimdeki duygular yerli yerinde gerçekten ne diyeceğimi bilmiyorum tekrar büyülenmiş haldeyim bu seride emeği geçen herkese teşekkürler.
Bu yorumu silmek istediğinize emin misiniz? Bu işlem geri alınamaz.